Κυριακή, 14 Μαρτίου 2021 12:38

Ο σάκος του μποξ

Written by
Rate this item
(2 votes)

  Στέκομαι εκεί στη μέση του δωματίου και περιμένω το επόμενο χτύπημα. Τραχιά λόγια, αδιάντροπες χειρονομίες, πλήρης έκπτωση σεβασμού και αξιοπρέπειας. Η ψυχή μου γέμισε μώλωπες. Απομονώνομαι και στρέφω τον εσωτερικό μου μεγεθυντικό φακό πάνω μου.

  «Εσύ φταις», φωνάζω. Την είχες δει την αγάπη, την είχες αναγνωρίσει. Είχες ακούσει από εκείνη να του λέει «σ' αγαπώ» κι εκείνον να της αποκρίνεται «είσαι η ζωή μου». Κι εσύ μεγάλωνες και μεγάλωνε και η απόσταση μεταξύ τους. Έγιναν δύο άγνωστοι. Κι εσύ βρέθηκες στη μέση.....

  Στέκομαι ακόμα εκεί. Χωρίς φωνή, χωρίς να νιώθω πια πόνο. Τελικά μαθαίνει ο άνθρωπος στον πόνο... Συνηθίζει εκείνο το κενό στο στομάχι, εκείνο το παγωμένο κενό. Ψάχνει έναν τρόπο να ζεσταθεί, μα μάταια… Με τόση παγωνιά γύρω πώς να τα καταφέρει; Κι έτσι μαθαίνει στο κρύο.

   Αρχίζω να σας μοιάζω. Θυμώνω, βρίζω, επιτίθεμαι. Κοιτάζω στον καθρέφτη μου και βλέπω τα πρόσωπά σας.

  Σαν αγρίμι σε κλουβί συνεχίζω να στέκομαι σ' εκείνο το παγωμένο δωμάτιο, χωρίς πια να μπορώ να αμυνθώ. Όμως φταίω και πρέπει να τιμωρηθώ. Μόνο εγώ φταίω τελικά! Δεν μπορεί η αγάπη να έχει κι άλλο πρόσωπο. Εγώ λέρωσα την αγάπη!     «Μαμά, μπαμπά συγχωρέστε με! Κρεμάστε στον τοίχο τα γάντια του μποξ και δώστε τα χέρια. Ένα άγγιγμα ίσως ζωντανέψει την αγάπη. Η αγάπη έχει μόνο ένα πρόσωπο! Πρέπει να έχει μόνο ένα πρόσωπο. Αγκαλιάστε με! Δε θέλω άλλο να φταίω!»

  Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να ζήσουν τη ζωή τους σε ένα περιβάλλον αγάπης. Οποιαδήποτε προβλήματα των γονιών πρέπει να μένουν μακριά από τα παιδιά. Οι γονείς έχουν υποχρέωση να τα προστατεύουν και να αποτρέπουν οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα, όπως αυτό της ενοχής.

  Τα παιδιά δεν είναι σάκοι του μποξ για να ξεσπάμε πάνω τους κι εκείνα απλά να το υπομένουν, διότι έχουν μάθει μόνο να μας αγαπούν. Ας μην ξεχνάμε πως δε διδάσκονται από τα λόγια μας, αλλά από τις πράξεις μας.

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες
της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.

Δημιουργούνται μέσα από εσένα,
αλλά όχι από εσένα.
Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να προσπαθήσεις
να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω
ούτε ακολουθεί
στο δρόμο του το χθες.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,
αλλά όχι και στις ψυχές τους.

Είσαι το τόξο από το οποίο
τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη
ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς
προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με την δύναμή του
τα βέλη μπορούν να πάνε γρήγορα
και μακριά.

Ας χαροποιεί τον τοξότη
ο κομπασμός του.
Αφού ακόμα και αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το τόξο που μένει στάσιμο.

Kahlil Gibran

 

 

Νίκα Χαρά -Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας( Πιστοποιημένο μέλος της Ε.Ε.Σ και της E.A.C.

Συγγραφές (Μέλος της Ε.Λ.Β.Ε.)

Read 1238 times

Newsletter Subscribe

Όλα τα νέα και οι ενημερώσεις απευθείας στο email σας.

Νέα & Ανακοινώσεις

PrevNext

kyklos aspros 116x100

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΛΟΦΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

ppy@aegean.gr

22510 36520 - 36580

Ακολουθήστε μας

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Γενικά στοιχεία

Υπηρεσίες

Η ομάδα μας

Συνεργασίες

Γιατί να μας προτιμήσετε

Διαφημιστείτε σε εμάς

Νομικά ζητήματα

© 2021 psichologia.gr. All Rights Reserved. Designed by Kosnet.gr